چگونه می توان ازاصول ارگانیزاسیونیسم برای اصلاح ساختار های بیمار اجتماعی،مانند نهادهای ناکارآمد یا جامعه های متلاشی شده استفاده کرد؟

معمولاً وقتی یک سامانه،  بیمار ویا ناکارآمد می شود که  تعادل خود را ازدست داده باشد.به عبارت دیگر یک سامانۀ اجتماعی نا متعادل ،بیمار ونا کارآمد می شود. چنانچه شاخص های تعادل در آن نهاد ویاجامعه بیمار اموری بدیهی وشناخته شده باشند،با تغییر آن شاخصها تعادل را به سوی آن جامعه بیمار،بحران زده وبهم ریخته بر می گردانند.اما چنانچه شاخص  های تعادل ناشناخته باشند آنها نخست اقدام به پژوهش و مطالعه برای شناسایی شاخصها ی تعادل می کنند.به عنوان مثال چنانچه بی تعادلی ناشی از فقر وتضاد بیرون طبقاتی باشد با دادن امتیازات بیشتر اقتصادی،آموزشی،درمانی ،مسکن وغیره به طبقات فقیر سعی می شود برابری نسبی را در جامعه فراهم سازند.همچنین ممکن است بی تعادلی ناشی از نابرابری اجتماعی ، سیاسی ،جنسیتی  ویامجموعه ای از نابرابری ها باشدکه برنامه ریز اجتماعی ،مسئول، رهبر ویا صاحب اختیار می تواند با تغییر شاخصها، تعادل را به سوی جامعه بیمار بر گرداند.