عوامل موثر بر فقر زمانی زنان در ایران
چکیده:
هدف از انجام این تحقیق شناخت عوامل موثر بر فقر زمانی در میان زنان حداقل یک بار ازدواج کرده در مناطق شهری ایران در سال 1395 است. منظور از فقر زمانی، کمبود زمان در دسترس یا زمان باقیمانده افراد بعد از انجام فعالیت های اساسی مورد نیاز برای مراقبت شخصی، کارهای مزدی و غیر مزدی می باشد. روش تحقیق اسنادی است و از تحلیل ثانویه داده های جمع آوری شده در پیمایش گذران وقت ایران طی 1387 استفاده شده است. جامعه آماری این مطالعه را زنان حداقل یک بار ازدواج کرده بالای – سال 1388 15 سال در مناطق شهری کشور تشکیل می دهند. حجم نمونه 11329 نفر زن حداقل یک بار ازدواج کرده است. بر اساس چارچوب نظری در دسترس بودن زمان؛ سه فرضیه مورد آزمون واقع شد. نتایج آزمون فرضیه ها نشان می دهد که وضعیت اشتغال، وضعیت ازدواج و تعداد فرزندان زیر شش سال بر فقر زمانی زنان، تاثیرگذار است. در این بین تاثیر اشتغال بر فقر زمانی بیش از دو متغیر دیگر است. همچنین یافته های تحقیق نشان می دهد زنانی که پس از انجام فعالیتهای مزدی، غیرمزدی و مراقبت های شخصی، کمتر از 105 دقیقه زمان (زمان باقیمانده) در طول روز برایشان باقی بماند،از نظر زمانی فقیر محسوب می شوند.بر این اساس نتایج نشان می دهد که 81/3 درصد از زنان مورد بررسی در این تحقیق از نظر زمان غیر فقیر و 18/7 درصد فقیر هستند.متناسب بانتایج بدست آمده هشت سیاست جمعیتی به عنوان پیشنهادات کاربردی ارائه شده است.